Remigratie: verleden, heden & ik.

In 2025 verhuisde ik terug uit Kenia naar Nederland, na 18 jaar in Nairobi te hebben gewoond. Toen ik mijn geboorteland verliet, was ik 22 jaar oud. Ik vertrok alleen, met een rugzak, veel nieuwsgierigheid en de droom om de wereld te veranderen. Bij terugkeer bracht ik mijn partner, onze twee kinderen en zes koffers mee naar Nederland.

Tijdens het remigratie proces heb ik veel geleerd over loslaten. Materiële bezittingen betekenen niet zoveel voor mij, maar een thuis hebben wel. We brachten twee maanden door in het huis van een vriendin, omdat ons eerder bevestigde huis vlak voor vertrek werd afgezegd. Met de woningcrisis in Nederland raakte ik in paniek. En iedereen die ik om hulp vroeg bij het vinden van een huis, vertelde me hoe onmogelijk het zou zijn.

De zomermaanden waren intens, gevuld met de mensen die ons het dierbaarst zijn. Tegelijkertijd waren het enkele van de engste momenten van mijn leven. Geen thuis hebben voor mijn gezin raakte iets uit mijn verleden. Een bekend gevoel: op zestienjarige leeftijd, als middelbare scholier, voelde mijn studentenkamer onveilig terwijl ik alleen woonde. Ik had nooit gedacht dat ik die gevoelens opnieuw zou beleven, nu als moeder van twee. Gelukkig kon ik 3 dagen voor het einde van de schoolvakantie een huis regelen in mijn oude middelbare schoolstad Oegstgeest.

Remigratie is meer dan je lichaam verplaatsen over grenzen. Het brengt oudere delen van jezelf naar de oppervlakte. Ik keerde terug als iemand anders, met bijzonder rijke ervaringen. Tegelijkertijd word ik weer geconfronteerd met de pijn van mijn tienerjaren, die ik zo lang geprobeerd heb achter te laten. Ik zal die delen moeten zien te herenigen.

In dit proces is het gebruiken van mijn stem essentieel. Vroeger kon ik niet volledig voor mezelf spreken. Ik leerde al vroeg om mijn eigen gevoelens af te wegen tegen die van de volwassenen om me heen en ergens onderweg werd dat meegaan met wat mij werd verteld. "Je bent oud genoeg om op jezelf te wonen."

Ik was zestien.

Diezelfde mensen nu, in de herfst van hun leven, onder ogen zien, roept veel emoties op. Maar het brengt me ook helderheid. Ik laat niet door anderen bepalen wat wel en niet mogelijk is voor mij. We vonden een huis tijdens een van de grootste woningcrisissen van het land. Ik vond freelance-werk en kan mijn gezin onderhouden.

Mijn stem wordt niet langer gevormd door de verwachtingen van anderen. Mijn stem is geworteld in mijn ervaringen, in alles wat ik heb meegemaakt. Mijn stem beschermt me, helpt me om voor mijn kinderen te gaan staan en mijn leven opnieuw vorm te geven. Zoals ik dat wil.